Een tuinontwerp kan zijn esthetiek ontlenen aan de drie dimensies van de architect. Planten bieden de tuinkunstenaar echter vele extra mogelijkheden.
In de eerste plaats is er het duizelingwekkende palet van vormen en kleuren van de planten.
Planten geven ons ook een vierde dimensie: de tijd. Leven is verandering. Planten zien er verschillend uit naargelang de seizoenen, zij groeien, zij bloeien, dragen vruchten en gaan soms dood.
Geur is een ander aspect: zo belangrijk, maar zo miskend.
En geluid. We zouden haast vergeten dat er naast lawaai nog iets bestaat als aangenaam geluid.
Het geruis van de bladeren van de trilpopulier, het zoemen van insecten tussen de bloesem, de vogelzang…
Ten slotte biedt elke onverwachte ontmoeting met dieren een moment van verrukking.
Is de tuinkunstenaar van alle artiesten niet gezegend met het grootste palet van mogelijkheden?