Verschillende vakanties lang doolde ik al rond in de streek van de Mont Ventoux alvorens ik ergens een artikel las over de buitengewone biodiversiteit in deze streek.
De geur van lavendel, de kleuren van Van Gogh en het geluid van de zangcicaden (nogal eens krekels genoemd) zijn de clichés van de Provence.
Maar wie zoals ik een oog heeft voor planten en dieren ziet overal vanalles langs de weg. Fietstochten worden dan traag, zo traag dat gehaaste wielertoeristen er zenuwachtig van worden.
Voor de middag doet het hemelsblauw van de wilde cichorei mij denken aan de wolkjes van Magritte. Tegen de middag sluiten die bloemen zich.
Dan vind ik een vreemd klaverachtig gewas met paarse bloemen. Ik ruik eraan en denk aan een autostrade in de vlakke zon. De plant heet niet voor niets Bituminaria bituminosa.
's Avonds moet ik denken aan boten in een haven wanneer ik de uilen hoor roepen.
Het leven is hier overvloedig van vorm van geur van kleur en van geluid. Een ware zintuigentuin.
Het toch wel indrukwekkende kabaal van de cicaden stoort mij niet - integendeel.
Niet voor niets kreeg de Mont Ventoux het Unesco-label Reservaat van de Biosfeer.
Wat is het geheim van zoveel biodiversiteit ?
Het geheim is diversiteit : er is heel warm en er is heel koud ; er is ijzige wind en er is zwoele luwte ; er is hoog en er is laag ; er is vlak en er is steil ; er is kalkrots en er is zandsteen...
Er is contrast.
Dit idee kunnen we ook gebruiken in onze
natuurtuin.
Contacteer ons
Geschreven op 26-9-2010